De achterkant van edelmetaal

Waarheen gaan we met vakantie? De luxevraag waarover niet meer gepiekerd behoeft te worden. Met stip op één: het Paradijs! Ook wel Dubai genaamd.

Als we in ons hotel de lift naar de bovenste verdieping nemen, vliegen we als een Abeltje moeiteloos door het glazen plafond naar een nóg hoger deel. Een in Arabische stijl geklede man verschaft ons welwillend een glimp vanuit de lobby voor 'businessmeetings' met luxe banken en waterpijpen.

De talloze bouwwerken die reiken naar de hemel doen denken aan het Toscaanse San Gimignano waar de huizenwaarde werd bepaald door de bijbehorende toren. In Dubai is zelfs de sky niet de limit.

De luxe winkelcentra zijn de belichaming van funshoppen. Alles is hier te koop, en iedere cultuur etaleert er zijn keuken, van ontbijt tot diner, de hele dag door. Lopen vanaf de metro hoeft niet, via ellenlange rolbanden word je zonder inspanning voor de deur afgeleverd. Let the show begin! 
Achter een aquariumwand van minstens tien meter hoog lijken roggen, waterschildpadden en zelfs haaien voorbij te vliegen. Op een grote schaatsbaan vertoont een Chinees couple zijn kunsten.

Het publieke strand, la Mer, is een mix van Euro Disney en de Efteling met overal muziek. Foodtrucks van het  allernieuwste model Kever, en kinderen kunnen rondrijden op kamelen, tijgers en kamelen. Van pluche.

De Emir van Dubai, sjeik Mohammed bin Rasjid Al Maktoem, is overal. Vanaf strategische punten blikt hij...nee, niet recht in de camera, maar een beetje opzij.

Mijn ándere blik begint bij het horen over ministeries van Tolerantie en Geluk in de Verenigde Arabische Emiraten. Hoe profiteren de talloze deurenopeners en kofferdragers uit India en Pakistan hiervan? 
Terwijl toeristen 24/7 kunnen blijven feesten, blijven ook de felle bouwlampen tot ver na middernacht uit de karkassen van nieuwe hoogtepunten in wording schijnen.  

De oude schepen uit Iran liggen in een andere haven dan de luxe jachten van de sjeiks. Alle producten die door  de Iran-boycot niet langs officiële weg arriveren, bereiken het land tóch, over de rug van tientallen sjouwers. Als we worden uitgenodigd aan boord, zitten we op een Perzisch tapijt. Dit blijkt het bed. Van acht mannen.

Het meest intrigerend zijn de vrouwen in hun zwarte abaya's, vaak versierd met parels of goud. Is dat de wijze waarop de mannen de vrouwen 'eronder' houden? Hoe het voelt je zo te verbergen, blijft in nevelen gehuld.

De man aan wie ik dat een keer durf te vragen - "Is het niet bloedheet?" - kijkt me vol onbegrip aan. "Ze hoeven toch niet naar buiten? De taxi brengt ze altijd naar gebouwen met airconditioning."

Bij de beste vakanties vertrek je ánders dan je kwam. Het woord 'vlucht' hamert bij het zien wegglijden van de talloze lichtjes vanuit het vliegtuigraampje. Zelfs een gouden kooi kan knellen.