woensdag 15 mei 2019

Llorar juntos no necesita palabras




Aprender un nuevo idioma. ¿Por qué una persona comienza eso? ¿Se trata de dominar una nueva estructura gramatical? No, esa es una parte más necesaria, a veces adyacente a la precisión matemática de la que preferiría quedarme lejos.
¿Se trata de colocar palabras extranjeras en el orden correcto? En cualquier caso, un buen ejercicio gimnástico para la mente. ¿Se trata de descifrar (a veces pronunciado demasiado rápido) nuevos sonidos? Es estimulante cuando las cosas se mejoran, paso por paso.

Pero la razón por la que realmente quiero aprender un nuevo idioma es la siguiente: expandir mi área de lenguaje personal también aumenta la posibilidad de contacto personal.
Porque la mejor manera de aprender un nuevo idioma es hacerlo juntos. Al ayudarse mutuamente a encontrar tu camino en tu idioma (y sabiendo por experiencia lo difícil que es) puedes confiar en las oraciones de 'cabeza y cola'.

Con la realización de que detrás de la conjugación de los verbos hay un mundo. El mundo del otro que, con un poco de suerte, llegó a conocerte mejor y mejor. Como la historia del viejo perro, lleno de amor, tomado de un asilo, que resulta tan ansioso por la separación que no se puede dejar solo.
Sí, después de meses de buscar soluciones (cinco minutos más cada vez, una banda con voces familiares en el fondo), solo queda la última y dramática opción: traer al viejo amigo de cuatro patas de vuelta al asilo. Y la esperanza de una nueva oportunidad con personas 'viejas' con mucha paciencia es solo un futuro incierto.
Tal pena realmente no tiene que ser traducida. Llorar juntos por una triste decisión es un sentimiento internacional.

                                       <para Duman>


Die kop en staart past iederéén



Een nieuwe taal leren. Waarom zou een mens daaraan beginnen? Gaat het om het onder de knie krijgen van een nieuwe grammaticale structuur? Nee, dat is meer een noodzakelijk onderdeel, soms grenzend aan de wiskundige precisie waarvan ik liever verre blijf.

Gaat het om in goede volgorde aaneen kunnen rijgen van vreemde woorden? In ieder geval een goede gymnastiekoefening voor de geest.
Gaat het om het ontcijferen van (soms te) snel uitgesproken nieuwe klanken? Het is stimulerend wanneer ook dat steeds beter gaat.

Maar waarom ik écht een nieuwe taal wil leren is dit: het uitbreiden van mijn persoonlijke taalgebied vergroot ook de mogelijkheden voor persoonlijk contact.
Want de mooiste manier om een nieuwe taal te leren, doe je samen. Elkaar helpen wegwijs te geraken in jouw taal (en uit ervaring weten hoe moeilijk dat is) geeft vertrouwen om te zoeken naar zinnen met kop en staart.

Samen stamelen, hakken en stuntelen schept een band! In het besef dat áchter de vervoeging van werkwoorden een wereld schuilt. De wereld van de ander die je, hink stap sprong, steeds beter leert kennen. 

Zoals het verhaal over de oude hond, vol liefde uit een asiel gehaald, die zoveel verlatingsangst blijkt te hebben dat hij niet alleen gelaten kan worden.
Na maandenlang zoeken naar oplossingen (iedere keer vijf minuten langer weg, een bandje met vertrouwde stemmen op de achtergrond) rest alleen nog maar de definitieve en dramatische optie: de bejaarde viervoeter terugbrengen naar het asiel. 
En de hoop op nog een nieuwe kans bij 'oude' mensen met veel geduld is niet meer dan een onzekere toekomst.

Zo'n verdriet behoeft eigenlijk geen vertaalslag. Samen huilen om zo'n triest besluit is internationaal.