Wegwerkloosheid

Werkloosheid?

Die wordt heel hard wég gewerkt.

https://www.cbs.nl/nl-nl/nieuws/2017/03/werkloosheid-daalt-verder-in-december

Mengelmoes

Vergelijken hoeft niet meer, 

'k zou niet weten wat.

Mengen kan nog wel, 

gewoon als één pot nat.  

Zie hier het nieuwe alternatiefje 

met op de pot een vredig briefje.

M'n liefje, m'n liefje, wat wil je nog meer,

een fruitige mix van appel en van peer.

Vergelijken hoeft niet meer.

Vluchten...

ja dat moet helaas soms nog wel

was dat ook maar zo'n fris en fruitig samenspel.

Goede koers

Ze was net acht, het tengere meisje met de bijna zwarte ogen dat we ophaalden bij station Haarlem. Op de achterbank in de auto, naast ons dochtertje van vijf, bleef het verdacht stil. Wat onwennig naar elkaar glimlachen, dat kon ook zonder woorden.

“Wie woont hier boven?” waren haar eerste, zodra ze over de drempel stapte van ons rijtjeshuis. Als je met je vader en moeder één kamer deelt in een vluchtelingenopvang, is zo’n doorzonwoning een doolhof.

Veel Duits beheerste ze nog niet, net een paar maanden daarvoor uit Boekarest naar Berlijn gekomen. De ideale gelegenheid om ons middelbareschoolduits een beetje af te stoffen, maar niet voor lang. Binnen een week schakelde ze al ogenschijnlijk moeiteloos over op het Nederlands In een geheel eigen staccato aan woordjes, die een jaar later bleken veranderd in een spraakwaterval. Toen leerden wij van haar.

Het was haar suggestie, bij de tweede terugkeer naar huis na de zomervakantie in Nederland, dat wij in de herfstvakantie naar Berlijn zouden komen. Ver? “Ach nein, ich komme doch auch bei dir!”

Toen we een paar maanden later met een tas vol pindakaas en andere Hollandse souvenirs op bezoek zouden gaan in hun échte eigen huis, had ik – stom stom – mijn agenda thuis laten liggen, en wist ik me alleen nog de straat maar niet het nummer te herinneren. Eindeloze huizenblokken, kijken bij alle bellen naar al die soms onuitspreekbare buitenlandse namen. Oh, waarom kwam het nummer, dat ik zo vaak op brieven naar haar schreef, nou niet spontaan bovendrijven?

Dankzij een vriendin in Nederland die – ver vóór het mobieletelefoontijdperk – met veel overtuigingskracht het adres achterhaalde bij de toenmalige coördinator Noord-Holland - vonden we de volgende dag haar portiek. Zij zat boven voor het raam, in tranen toen ze zag dat we toch nog kwamen. Had ze de moed al verloren?  

Ze kwam een derde keer naar Nederland, en daarna was ze ‘te groot’. Brieven vertelden het verhaal van haar verdere leven, van anorexia en de kaasstengels die ik maar bleef sturen omdat ze die zo lekker vond. Maar haar honger naar ergens thuis horen was daarmee niet te stillen. In Roemenië (waar ze met haar ouders eens naar terugging) bleek ze een Duitse, in Duitsland was ze een Oost-Europese.

Een paar jaar terug zagen we haar weer. Nog steeds klein van stuk, maar wél mooi de leidinggevende van een compleet team op een Starbuckslocatie. Met ferme tred instrueerde ze de collega’s voordat ze met ons vertrok. In haar autootje scheurde ze ons door het centrum van Neurenberg. Niet al te voorzichtig, volgens mijn echtgenoot op de voorbank, maar wel naar haar favoriete sushibar waar ze in razende vaart de lopende band leegde op onze eettafel. In datzelfde tempo taxiede ze ons terug naar ons slaapadres. Dat die tocht eerst via vier, vijf andere hotels ging, omdat ze het niet precies kon vinden, doet daar niks aan af.

En nu, een paar weken terug, kreeg ik een whatsapp met een wel heel bijzondere foto. Een zwart-witfotootje dat ik eens goed moest bekijken. Een echo! Nog een paar maanden, dat is ze moeder. Het waren soms woelige baren, maar dit is toch wel een mooie koers. Dat vraagt om een vleugje Holland.

Zakdoekje leggen

Haar fluisterstem overstemt nauwelijks het monotone geraas van de trein tussen Amsterdam-Sloterdijk en Heemstede-Aerdenhout. Het licht verkreukelde briefje dat ze op het tafeltje laat dwarrelen, leidt me niet af. 

Ik laat nét zo lekker, een beetje in trance, de bebouwing van Haarlem aan me voorbij glijden.

Maar nieuwsgierigheid overwint. 

Pakken doe ik het vodje niet, vooral omdat niemand dat lijkt te doen.

Lafaard.

Ook van afstand kan ik ze zien; de zinnetjes over arm, honger en twee kinderen.

Negeren is het makkelijkste, denkt mijn hoofd, maar mijn hand graait al in mijn tas.

Als die de portemonnee eenmaal gevonden heeft, kan mijn hart niet meer terug. 

Een euro? Dat is nog tot daar aan toe, maar wat doe je nou met één euro?

“Thank you sooo much,” klinkt haar fluisterstem op volle kracht als haar hand mijn biljetje heeft aangepakt. In ruil schuift ze een pakje papieren zakdoekjes in de mijne.

Als we kennelijk op hetzelfde station zijn uitgestapt, komen we elkaar weer op het spoor. Buiten. Ze glimlacht, want ik ben nu een bekende. 

Nu pas valt me op hoeveel gaten er zitten in haar gepilde groene vest. Ze gaat iets eten kopen, honger, gebaart ze met haar hand over haar maag. Roemenië, Sunita, beantwoordt ze de vragen waar ze vandaan komt en hoe ze heet.

Ik ken de verhalen: Roma’s, zetbazen, criminele bendes, die moet je niet sponsoren.

Maar ik ben een softie.Heb ik even mazzel met die zakdoeken.

Want het is toch om te huilen,

overleven door tissues ruilen.

Normaal heb ik niet van die luxe ;-)

Overtreffende trap

Wie de zon zelfs door vuilste ramen kan zien schijnen,

zit op het schoonste spoor.

Er was een roos 'ontsproten'

maar nu weer cold turkey 

terug naar 

de 'kerstballen' van januari.

spruitkool

Inzicht - uitzicht

Pas op de bodem van de put

daar zie je écht het licht.

zweven

In 2017 …

geloof ik niet meer 

in spoken,

monsters,

of lijken in de kast.

Vanaf nu ben ik 

een optimist-fantast.

Mijn geloof?

Dat is een laag ballonnen

die me vangen als ik val.

Nee, onzin. Zelf verzonnen

en risico’s zijn overal.

Maar voor alles bang zijn
is geen leven

en een veel te zware last.
Mijn geloof luidt, lekker licht:

aan ballonnen kan je zweven