Waarheen
gaan we met vakantie? De luxevraag waarover niet meer gepiekerd behoeft te
worden. Met stip op één: het Paradijs! Ook wel Dubai genaamd.
Als we in
ons hotel de lift naar de bovenste verdieping nemen, vliegen we als een Abeltje
moeiteloos door het glazen plafond naar een nóg hoger deel. Een in Arabische
stijl geklede man verschaft ons welwillend een glimp vanuit de lobby voor 'businessmeetings'
met luxe banken en waterpijpen.
De talloze
bouwwerken die reiken naar de hemel doen denken aan het Toscaanse San Gimignano
waar de huizenwaarde werd bepaald door de bijbehorende toren. In Dubai is zelfs
de sky niet de limit.
De luxe winkelcentra
zijn de belichaming van funshoppen. Alles is hier te koop, en iedere cultuur
etaleert er zijn keuken, van ontbijt tot diner, de hele dag door. Lopen vanaf
de metro hoeft niet, via ellenlange rolbanden word je zonder inspanning voor de
deur afgeleverd. Let the show begin!
Achter een aquariumwand van minstens tien meter hoog lijken roggen, waterschildpadden en zelfs haaien voorbij te vliegen. Op een grote schaatsbaan vertoont een Chinees couple zijn kunsten.
Achter een aquariumwand van minstens tien meter hoog lijken roggen, waterschildpadden en zelfs haaien voorbij te vliegen. Op een grote schaatsbaan vertoont een Chinees couple zijn kunsten.
Het publieke
strand, la Mer, is een mix van Euro Disney en de Efteling met overal muziek. Foodtrucks
van het allernieuwste model Kever, en
kinderen kunnen rondrijden op kamelen, tijgers en kamelen. Van pluche.
De Emir
van Dubai, sjeik Mohammed bin Rasjid Al Maktoem, is overal. Vanaf strategische
punten blikt hij...nee, niet recht in de camera, maar een beetje opzij.
Mijn ándere blik begint bij het horen over ministeries
van Tolerantie en Geluk in de Verenigde Arabische Emiraten. Hoe profiteren de
talloze deurenopeners en kofferdragers uit India en Pakistan hiervan?
Terwijl toeristen 24/7 kunnen blijven feesten, blijven ook de felle bouwlampen tot ver na middernacht uit de karkassen van nieuwe hoogtepunten in wording schijnen.
Terwijl toeristen 24/7 kunnen blijven feesten, blijven ook de felle bouwlampen tot ver na middernacht uit de karkassen van nieuwe hoogtepunten in wording schijnen.
De oude schepen
uit Iran liggen in een andere haven dan de luxe jachten van de sjeiks. Alle
producten die door de Iran-boycot niet
langs officiële weg arriveren, bereiken het land tóch, over de rug van
tientallen sjouwers. Als we worden uitgenodigd aan boord, zitten we op een
Perzisch tapijt. Dit blijkt het bed. Van acht mannen.
Het meest
intrigerend zijn de vrouwen in hun zwarte abaya's, vaak versierd met parels of
goud. Is dat de wijze waarop de mannen de vrouwen 'eronder' houden? Hoe het voelt
je zo te verbergen, blijft in nevelen gehuld.
De man aan
wie ik dat een keer durf te vragen - "Is het niet bloedheet?" - kijkt
me vol onbegrip aan. "Ze hoeven toch niet naar buiten? De taxi brengt ze altijd
naar gebouwen met airconditioning."
Bij de
beste vakanties vertrek je ánders dan je kwam. Het woord 'vlucht' hamert bij
het zien wegglijden van de talloze lichtjes vanuit het vliegtuigraampje. Zelfs
een gouden kooi kan knellen.
