Als de rook om je hoofd is verdwenen

‘Wie in Vlaanderen achter het stuur een sigaret

opsteekt terwijl er een kind in de auto zit, riskeert 

een boete die kan oplopen tot maar liefst 1000 euro.’ 

Eén zinnetje tussen droom en waak, klinkend uit de 

wekkerradio boven haar hoofd.

Die mededeling bij het ochtendkrieken zet de rest 

van dag in de mist met optrekkende rook tegelijk.

In het in nevelen gehuld verleden zit daar ineens 

weer... op haar vaste plek in de auto met 

op de stoel vóór haar die opgestoken sigaret. En nog 

een, en nog een. Als waren ze aan elkaar geregen 

als de kraaltjes van een snoepketting.

Dat roken slecht was, was toen vast nog niet 

bekend. Toch?! Maar hoeveel theoretische 

kennis heb je nodig als een kind op de achterbank 

van de Simca 1100 naar adem snakt? Piepend 

naar frisse lucht uit het klapraampje dat maar op

een klein kiertje open kon? 

Hoeveel inzicht heb je nodig bij het aanschouwen 

van het kind, dat misselijk en duizelig naar buiten 

rolt uit de dikke grijze mist in de stalen autokooi op 

de plaats van bestemming?

“Niet zo aanstellen!” Altijd diezelfde woorden vanaf 

de voorstoel. Zonder omkijken.

Het feit dat roken in de auto met kinderen erbij bij 

wet verboden is, voelt als een soort erkenning in

gerechtigheid. Dat roken slecht is, is geen nieuwe

ontdekking. Eindelijk die bijna giftige dampen laten

optrekken wél. De valse mantel der ontkenning kan

het niet meer bedekken... sommige vergeefse hoop

was toen al in rook opgegaan. 



Niet zo aanstellen. Dát is een opsteker waar je de 

rest van het leven mee doorkomt.

Alles went... behalve de gevangenis

De gevangenis. Daar naar binnengaan is bijna ‘gesneden koek’. Spanning en sensatie zijn na al die jaren wel weg. Mijn pasje wordt nog wel iedere keer even ingenomen en in een oogwenk bekeken.

Mijn paspoort wordt geregistreerd; inmiddels sta ik vast al honderden keren in de PC.

De verwarring over mijn ‘meisjesnaam’ (raar woord voor een vrouw die inmiddels in de categorie ‘middelbare leeftijd’ past) en mijn getrouwde achterkant is ook allang verdwenen.

De route naar boven kan ik desnoods maken met een blinddoek voor.

Spreekkamertje kan ik uittekenen, compleet met alle spreuken en kreten die mensen er hebben achtergelaten op het witte vliesbehang.

Er staat nu wel ineens een nieuwe tafel. Met een blad van dik hout. Zo eentje waarvan je planken zaagt. Skai-lederen (raar woord, want een ingebouwd contrast) stoelen.

Er heerst deze dag een relaxte stemming. Zelfs de bewakers doen vrolijk mee.

“Doe hem de groeten,” grapt de bewaarder die bij het toegangspoortje staat en informeert voor wie ik kom.

De man die ik bezoek is een intelligent type die ‘out of the prison’ kan denken, dus het uur praten vliegt voorbij. Hij is al bezig met zijn toekomst. En ik maak me er eigenlijk geen enkele zorgen over of die succesvol zal zijn. Zijn kwaliteiten (intelligentie, kennis én relativeringsvermogen) zijn een stevige ondergrond voor de doorstart in vrijheid.

Het is druk in de gevangenis, de familiezaal zit vol. Was al te zien aan de gevulde parkeerplaats. Alle tafeltjes zijn bezet en ik loop door een muur van geroezemoes.

Er is een dik uur voorbij als een bewaarder een seintje komt geven.

“Zijn jullie bijna klaar? Willen jullie zo langzamerhand gaan afronden?”

Een vraag, geen opdracht! In de ogen van het personeel zie je de weerspiegeling van het gedrag van de gedetineerde. Dat zit hier wel goed.

Praten we over het delict? Nee, eigenlijk niet veel. We praten over mens-zijn, en dat daarbinnen inderdaad weleens iets in de verkeerde richting kan gaan.

“Ik stuur je wat foto’s van de kunstenaar,” beloof ik bij vertrek. Omdat wij beiden kunst inspirerend vinden (vooral omdat het je ánders leert kijken) komt ook dat onderwerp regelmatig in onze gesprekken voorbij.

Het is net alsof ik wegga bij een vriend die woont op een flat. De trappen af, en de deur naar het voorportaal van buiten gaat bijna nog sneller open dan de gemiddelde liftdeur in een gewone flat.

In het voorbijgaan steek ik mijn hand op naar de medewerkers in de ‘vissenkom’ bij de ingang en loop naar het kluisje voor mijn jas en tas.

En dan staat dat daar… bovenop de rij met kluisjes voor jas en tas… het autostoeltje om een baby’tje veilig in te kunnen vervoeren. Net los geklikt uit de auto.

Trump is boos!

Groenland??? 

Waarom biedt Trump niet op de Noorse Hardanger Vida of misschien maar meteen 
stuk van Oslo?

In het Vigelandpark heeft hij al een standbeeld.

Llorar juntos no necesita palabras

Aprender un nuevo idioma. ¿Por qué una persona comienza eso? ¿Se trata de dominar una nueva estructura gramatical? No, esa es una parte más necesaria, a veces adyacente a la precisión matemática de la que preferiría quedarme lejos.

¿Se trata de colocar palabras extranjeras en el orden correcto? En cualquier caso, un buen ejercicio gimnástico para la mente. ¿Se trata de descifrar (a veces pronunciado demasiado rápido) nuevos sonidos? Es estimulante cuando las cosas se mejoran, paso por paso.

Pero la razón por la que realmente quiero aprender un nuevo idioma es la siguiente: expandir mi área de lenguaje personal también aumenta la posibilidad de contacto personal.

Porque la mejor manera de aprender un nuevo idioma es hacerlo juntos. Al ayudarse mutuamente a encontrar tu camino en tu idioma (y sabiendo por experiencia lo difícil que es) puedes confiar en las oraciones de 'cabeza y cola'.

Con la realización de que detrás de la conjugación de los verbos hay un mundo. El mundo del otro que, con un poco de suerte, llegó a conocerte mejor y mejor. Como la historia del viejo perro, lleno de amor, tomado de un asilo, que resulta tan ansioso por la separación que no se puede dejar solo.

Sí, después de meses de buscar soluciones (cinco minutos más cada vez, una banda con voces familiares en el fondo), solo queda la última y dramática opción: traer al viejo amigo de cuatro patas de vuelta al asilo. Y la esperanza de una nueva oportunidad con personas 'viejas' con mucha paciencia es solo un futuro incierto.

Tal pena realmente no tiene que ser traducida. Llorar juntos por una triste decisión es un sentimiento internacional.

                                       <para Duman>

Die kop en staart past iederéén

Een nieuwe taal leren. Waarom zou een mens daaraan beginnen? Gaat het om het onder de knie krijgen van een nieuwe grammaticale structuur? Nee, dat is meer een noodzakelijk onderdeel, soms grenzend aan de wiskundige precisie waarvan ik liever verre blijf.

Gaat het om in goede volgorde aaneen kunnen rijgen van vreemde woorden? In ieder geval een goede gymnastiekoefening voor de geest.

Gaat het om het ontcijferen van (soms te) snel uitgesproken nieuwe klanken? Het is stimulerend wanneer ook dat steeds beter gaat.

Maar waarom ik écht een nieuwe taal wil leren is dit: het uitbreiden van mijn persoonlijke taalgebied vergroot ook de mogelijkheden voor persoonlijk contact.

Want de mooiste manier om een nieuwe taal te leren, doe je samen. Elkaar helpen wegwijs te geraken in jouw taal (en uit ervaring weten hoe moeilijk dat is) geeft vertrouwen om te zoeken naar zinnen met kop en staart.

Samen stamelen, hakken en stuntelen schept een band! In het besef dat áchter de vervoeging van werkwoorden een wereld schuilt. De wereld van de ander die je, hink stap sprong, steeds beter leert kennen. 

Zoals het verhaal over de oude hond, vol liefde uit een asiel gehaald, die zoveel verlatingsangst blijkt te hebben dat hij niet alleen gelaten kan worden.

Na maandenlang zoeken naar oplossingen (iedere keer vijf minuten langer weg, een bandje met vertrouwde stemmen op de achtergrond) rest alleen nog maar de definitieve en dramatische optie: de bejaarde viervoeter terugbrengen naar het asiel. 

En de hoop op nog een nieuwe kans bij 'oude' mensen met veel geduld is niet meer dan een onzekere toekomst.

Zo'n verdriet behoeft eigenlijk geen vertaalslag. Samen huilen om zo'n triest besluit is internationaal.

Tandenknarsen in het stemhok

Ik zat vanmiddag in de bieb voor de Nederlandse taalles.

Het kleurrijke groepje vrouwen uit een keur aan culturen groeit met het zwaan-kleef-aan-effect uit het sprookje 'de Gouden Gans' van Grimm. Vriendin van vriendin, nicht van tante, en zo zit de leestafel inmiddels tjokvol. Maar hoe meer zielen hoe meer vreugd.

Vanmiddag was het echter een beetje roerig, op z'n Westfries geformuleerd. Om ons heen werden met groot kabaal de drie hokjes opgebouwd waarin de 'Nederlanders met een paspoort' morgen hun politieke voorkeur bekend mogen maken óf geheim mogen houden.

En omdat dit ook een belangrijk onderdeel is van de Nederlandse cultuur probeerde ik even 'snel' uit te leggen wat er gaande was.                                                                                                              

"Morgen mogen we stemmen."   

Ja, stemmen. Dat is dit hè? En met aanzwellend stemgeluid maakte een Syrische vrouw duidelijk dat zij wel doorhad waar het over ging.

"Tsja eh... dat is óók een betekenis van 'stemmen' ja. Wat goed van jou. Maar deze keer bedoel ik iets anders. Het wérkwoord stemmen. Je kan ook zeggen: kiezen."

Oh kiezen. Ja, dat zijn deze hè? Dezelfde vrouw kiepte van enthousiasme bijna van haar stoel.

Met een veelbetekenende blik priemde haar wijsvinger tegen haar tanden.

De uitleg duurde even wat langer dan verwacht. Maar de achterliggende gedachte van onze democratie zit er al lekker in. Zodra het tijd is om een officieel hokje rood te maken, moet je zeker je stemgeluid laten horen.

En wie je moet kiezen??? 

Ja, dat is soms nog even op de tanden bijten.

  

The luxury of the golden cage

Where do we go on holiday? This luxury question is no longer necesarry. With dot on one: Paradise! Also called Dubai.

When we take the elevator to the top floor in our hotel, we fly through the glass ceiling to an even higher part. A man dressed in Arabic style gives us a good glimpse from the lobby for 'business meetings' with luxurious sofas and water pipes.

The countless structures that reach into the sky are reminiscent of the Tuscan San Gimignano where the house value was determined by the corresponding tower. In Dubai, even the sky is not the limit.

The luxury shopping centers are the epitome of fun shopping. Everything is for sale here, and every culture displays his kitchen, from breakfast to dinner, all day long. You do not have to walk from the metro, you will be delivered to the door without any effort via endless roll belts. 
Let the show begin! 
Behind an aquarium wall of at least ten meters high turtles and even sharks seem to fly by, and on a large skating rink a Chinese couple shows his skills.

The public beach, la Mer, is a mix of Euro Disney and the Efteling with music everywhere. Food trucks of the latest model Beetle, and children can ride around on camels, tigers and camels. From plush.

The Emir of Dubai, sheikh Mohammed bin Rasjid Al Maktum, is everywhere. From strategic points he looks ... no, not straight in the camera, but a bit sideways.

My other view starts with hearing about Ministries of Tolerance and Happiness in the United Arab Emirates. How do the numerous door openers and luggage carriers from India and Pakistan benefit from this? While tourists can keep partying 24/7, the bright construction lamps also keep shining out of the carcasses of new skyscrapers under construction. 

The old ships from Iran are in a different port than the luxury yachts of the sheiks. All products that do not arrive officially (because of the Iran boycott) reach the country anyway, over the backs of dozens of porters. When we are invited on board, we are seated on a Persian carpet. This turns out to be the bed. From eight men.

Most intriguing are the women in their black abayas, often decorated with pearls or gold. Is that the way in which the men keep the women 'under control'?
How it feels to hide like that, remains shrouded in mystery.
The man to whom I dare to ask that once - "It must be so very  hot?" - looks at me full of incomprehension. "They do not have to go outside anyway, the taxi always takes them to air-conditioned buildings."

At the best vacations you leave different than you came. The word 'flight' hammers away when gliding away from the countless lights from the airplane window. 
Even a golden cage can pinch.

Драгоценный металл, но с другой точки зрения

Куда мы идем в отпуск? Роскошный вопрос, который вам больше не нужно задавать. С одной точкой: рай! Также называется Дубай.

Когда мы поднимаемся на лифте на верхний этаж нашего отеля, мы летим через стеклянный потолок в еще более высокую часть. Человек в арабском стиле дает нам возможность посмотреть на вид из лобби на «деловые встречи» (с роскошными диванами и водопроводными трубами).

Многочисленные здания, достигающие неба, напоминают тосканский Сан-Джиминьяно, где стоимость дома определялась соответствующей башней. В Дубае даже воздух не предел.

Роскошные торговые центры являются воплощением захватывающих магазинов. Все продается здесь, и каждая культура показывает кухню, от завтрака до ужина, в течение дня. Вам не нужно выходить из метро, ​​вы доставлены к двери без проблем бесконечными конвейерными лентами.
Пусть шоу начнется!
Водные черепахи и даже акулы плавают на высоте десяти метров за стеной аквариума. Китайская пара демонстрирует свое мастерство на большом катке.

Общественный пляж La Mer - это смесь Euro Disney и Efteling с музыкой повсюду. Продовольственные грузовики последней модели Beetle, а дети могут кататься на верблюдах, тиграх и верблюдах. Из плюша.

Эмир или Дубай, шейх Мухаммед бин Рашид Аль Мактум повсюду. Со стратегических точек он смотрит ... нет, не прямо в камеру, а немного сбоку.

Мое другое мнение начинается с министерств толерантности и счастья в Объединенных Арабских Эмиратах. Каковы преимущества иностранных гастарбайтеров из Индии и Пакистана (которые открывают двери отеля и носят чемоданы)?
В то время как туристы могут продолжать вечеринку 24/7, огни зданий в новых зданиях также продолжают светить до полуночи.

Старые корабли из Ирана находятся в другом порту, чем роскошные яхты шейхов. Все товары, которые не были официально получены (из-за бойкота Ирана), ввозятся в страну через десятки перевозчиков. Когда нас приглашают на борт, мы на персидском ковре. Оказывается, это кровать. Из восьми человек.

Наиболее интригующими являются женщины в своих черных абаях, часто украшенные жемчугом или золотом. Это как мужчины держат женщин "под"?
Как скрыть это остается загадкой.
Человек, которого я однажды осмелился спросить: "Разве не жарко?" - смотрит на меня полон недоразумений. «Им все равно не нужно выходить на улицу, они всегда ездят на такси в здания с кондиционерами».

В лучшие каникулы ты уезжаешь иначе, чем приезжал. Я думаю о слове «полет», когда смотрю на бесчисленные огни Дубая из окна самолета. Даже золотая клетка может ущипнуть.

El otro lado del metal precioso

¿A dónde vamos de vacaciones? La cuestión del lujo que ya no es necesario. Al Paraíso! También se llama Dubai.

Cuando tomamos el ascensor hasta el último piso de nuestro hotel, volamos como un Abeltje* a través del techo de cristal hasta una parte aún más alta. Un hombre vestido de estilo árabe nos da un buen vistazo desde el lobby para "reuniones de negocios" con lujosos sofás y shishas.

Las innumerables edificios que tratan alcanzar el cielo me recuerdan a San Gimignano (en la Toscana), donde el valor de la casa estaba determinado por la torre correspondiente. En Dubai, incluso el aire no es el límite.

Los centros comerciales de lujo son la personificación de la diversión de compras. Todo está a la venta aquí y cada cultura muestra su cocina, desde el desayuno hasta la cena, durante todo el día.

No tienes que caminar desde el metro, se te transporta sin esfuerzo a través de una larga cinta transportadora hasta la entrada. ¡Let the show begin! Las tortugas acuáticas e incluso los tiburones parecen 'volar' detrás de una pared de acuario de al menos diez metros de altura. En una gran pista de hielo, una pareja china muestra su talento para patinar.

La playa pública, La Mer, es una mezcla de Euro Disney y Efteling con música en todas partes. Camiones de comida del último modelo Beetle, y los niños pueden montar camellos, tigres y camellos. De felpa.

El emir de Dubai, el jeque Mohammed bin Rashid Al Maktum, está en todas partes. Desde los puntos estratégicos se ve ... no, no directamente en la cámara, sino un poco de lado.

Mi otro punto de vista comienza con escuchar sobre los ministerios de tolerancia y felicidad en los Emiratos Árabes Unidos.

¿Cuántos empleados de la India y Pakistán (que trabajan como abridores de puertas y portaequipajes) se benefician de esto?

Mientras que los turistas pueden continuar de fiesta 24 horas del día, los 7 días de la semana, también las luces brillantes de los edificios en construcción están encendidas toda la noche.

Los antiguos barcos de Irán se encuentran en un puerto diferente al de los yates de lujo de los jeques. Todos los productos que no llegan oficialmente (debido al boicot a Irán) llegan, gracias a la mano de obra de docenas de porteadores. Cuando nos invitan a bordo, estamos en una alfombra persa, que resulta ser la cama, para ocho hombres.

Las más intrigantes son las mujeres en sus abayas negras, a menudo decoradas con perlas u oro. ¿Es así como los hombres seducen a las mujeres para que se oculten?

Cómo se sienten escondidas de esta manera, me queda un misterio.

El hombre al que me atrevo a preguntar - "¿No está muy caliente?" - me mira lleno de incomprensión. "De todos modos, no tienen que salir al exterior, el taxi siempre las lleva a edificios con aire acondicionado".

En las mejores vacaciones vas diferente de lo que viniste. La palabra "vuelo" adquiere un significado más profundo cuando veo las innumerables luces deslizándose debajo de mí, desde la ventana del avión. Incluso una jaula de oro puede pellizcar.

*Una historia infantil muy conocida en los Países Bajos sobre un niño que trabaja como un niño que vuela desde el techo hasta el cielo.